Fotografia artystyczna

14. 03. 26
Odsłony: 1814

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna
 

Rozważania na temat fotografii w kontekście teorii estetycznych i artystycznych

Estetyka, sztuka, artyzm, piękno to konglomerat pojęć i definicji, ale wszystkie one są zgodne ze znaczeniem, jakie sztuce nadał wiek XIX (zwłaszcza Romantyzm) uznając działalność artystyczną za twórczość umysłową.
Dopóki rozpatrujemy piękno w sferze tworzenia, estetycy są zgodni, że z pięknem wiąże się doznanie duchowe. Doznaniem duchowym jest także brzydota, ból, krzywda, smutek, chociaż nie należą one do odczuć pięknych takich jak np. zachód słońca. Piękna fotografia lub obraz, które angażują naszą wyobraźnię i bez wątpienia są dla nas doznaniem duchowym, nie zawsze są dziełami artystycznymi. Ani piękno, ani estetyka nie są bowiem synonimami sztuki i artyzmu. Fotografie, obrazy, które zachowały autentyzm, niezależnie czy piękne, czy brzydkie nie będą miały znamion artystycznych i nie będą sztuką.
Właśnie dlatego artysta odstępuje od prawdziwego przedstawiania natury, dlatego ją deformuje. Sztuka bowiem zaczyna się wówczas, gdy kończy się kopiowanie tego, co widzimy, a szczególnie widzenia już wcześniej stosowanego.
Dzieło sztuki musi być transformacją i wynikać z przeżyć, przemyśleń, emocji i być wrażeniem artysty. Jest także oczywiste, że artysta tworzy swoje dzieło zgodnie z zasadami sztuki jednak dowolność w wyrażaniu i tworzeniu dzieła często powoduje odstępstwa od kompozycji i innych zasad. Myślę, że jest to nie tylko dopuszczalne, ale też normalne, pod warunkiem, że da się to uzasadnić.